yaşamı sevmemize ramak kalmıştı.

"Büyükler rakamları sever.
Onlara yeni bir arkadaşınızdan söz ettiğinizde size hiçbir zaman önemli şeyler sormazlar.
Hiçbir zaman: sesinin tonu nasıl? Hangi oyunları sever? Kelebek biriktiriyor mu diye sormazlar size. Hep” Kaç yaşında? Kaç kardeşi var? kaç kilo? Babası ne kadar kazanıyor?” diye sorarlar. Ancak o zaman tanıdıklarını sanırlar onu .
Büyüklere “pembe tuğladan pencerelerinde sardunyalar çatısında güvercinler olan … güzel bir ev gördüm” derseniz bu evi bir türlü gözlerinde canlandıramazlar.
Onlara: “Yüz bin franklık bir ev gördüm.” demeniz gerekir .
O zaman haykırırlar : “NE HOŞ! …"

(Kaynak: uuurmann)

Taken with instagram

hayat sana ağır geliyorsa, taşıyamıyorsan eğer; kaldıracın destek noktasını biraz daha ötele. o zaman göreceksin ki artık hayatı taşıyorsun, ancak kendinden uzaklaşmış olarak.

"İnsanlar, “trenlerin içinde gidip geliyorlar ama ne aradıklarının farkında bile değiller. Bu yüzden de koşuşturup duruyorlar, sürekli başladıkları yere geri dönüyorlar…"

Yürüyen merdivendeyken yürüyen insanları tuhaf buluyorum.Amaca aykırı davranıyor. Orada durmak için varsın insan. Belki kalplerimizi de kafamızın yerine kullandığımız için yanılıyoruz, hep. Hep daha çabuk olsun, yetişelim diye.

Oysa durup sormak lazım önce;

Gerçekten nereye gitmek istediğini biliyor musun?

(Kaynak: ozgenaydos)

(Kaynak: erdalbakkal)

"Gökdelenden aşağı düşen adamın hikayesini duydun mu? Aşağı düşerken geçtiği her katta kendini telkin etmeye çalışmaktadır: “buraya kadar her şey yolunda… buraya kadar her şey yolunda.” Önemli olan düşüş değil yere çarpıştır."